| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
تقدیم به بهترینم(راوی عزیزم)
نامت را به خاطر دارم در روزهایی که کسی مرا به خاطر نمی آورد .....چهار حرف بود عزیز ترین عزیزم زمزمهاش میکنم در ساعتهایی که هیچ صدایی به گوشم نمی رسید جز زمزمه ی باد در دقایقی که به اجبار..... تنهایی را به من... نامت را...... تکرار میکنم بارها و بارها در هر ثانیه.... نامت را حک می کنم روی بدنم،با درد،با زخم،که حتی اگر روزی مثل تمامی از دست رفته ها،قدرت بیانم را از دست دادم لباس از تن برکنم تا همگان بدانند آنچه بر روح و تن من حک شده است تکرار نام توست ای....راوی زندگیم.......... |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه یازدهم فروردین 1388ساعت 8:55 توسط مجتبی اندامی |
|
|
سال ۸۷ هم تموم شد... با همه ی خاطره های تلخ و شیرین...
سال ۸۷... توام بود با آشنایی من و راوی... عیدامسال اولین سالی که من و راوی همدیگه رو داریم امیدوارم سال آینده سفره ی هفت چین و تو خونه ی خودمون بچینیم عید ۸۸ به همه ی شما و مخصوصا راوی خوبم تبریک میگم...
|
|
+ نوشته شده در
شنبه یکم فروردین 1388ساعت 2:4 توسط مجتبی اندامی |
|
|
نفرین به دنیایتان....
نفرین به روزگارتان.... آدمکهای سرد و بی احساس من....می میرم تا خوی و خصلت شما از پلیدی پاک بماند... خداحافظ دنیای وحشی..... خداحافظ آدمکهای بی احساس خداحافظ..... |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه دوازدهم اسفند 1387ساعت 22:39 توسط مجتبی اندامی |
|
|
تقدیم به تنها دلیل زنده بودنم...راوی لحظات عاشقی ام... ...چگونه وصف کنم لحظات با تو بودن را...چگونه شرح دهم...دنیای زیبای با تو بودن را... تو... تو شدی ناجی لحظات من...شدی راوی زندگیم...شدی بند بند وجودم...دلیل نفس کشیدنم ولی... ولی نمیدانم...چرا مردمان شریف این روزگار... نمیدانم چرا مردمان این روزگار با آدمکهای سرد و بی احساس این دنیا...که خود کوله باری از عشق و امید بر دوش دارند...حق عاشق شدن را از من دریغ میدارند...مگر من از این دنیای وانفسا چیزی به غیر از حضور ناجی زندگیم را می خواهم... آیا من نباید بعد از سالها تنهایی...کسی را که ناجی زندگی دوباره ی من شده است...مهمان لحظات عاشقی ام نکنم.... چرا آدمکهای سرد این روزگاربا من احساس غریبی میکنند... چرا.......؟؟؟ حرفهای دلم را به سخره میگیرند و افکارم را دروغ میپندارند ............من مثال مجرمی هستم که بدون ارتکاب گناهی به دار مجازات آویخته شدم ...آیا من حق دفاع از خود در برابر خواسته ام را ندارم... ای مردمان روزگار...من حق زندگی کردن در دنیای شما را ندارم... من...پرنده ای هستم که شوق پرواز را در راوی زندگیم میبینم و با حضور او از قفس تنهایی رهایی پیدا میکنم... چرا حق عاشق بودن را از من میگیرید.......؟؟؟؟؟؟؟ چرا................
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و نهم بهمن 1387ساعت 23:25 توسط مجتبی اندامی |
|
|
تقدیم به راوی زندگیم
...امدی با یک دنیا مهربانی....با یک بغل خوبی........ومرا از پیله ی تنهایی و ارزوی مرگ بیرون اوردی...آمدی و اجازه دادی با نامت عاشقی کنم... آمدی و شدی ناجی تمام لحظات بی کسی ام... آری......... حال که تو شدی مرحم این دل بی تابم ... شدی تمام مونس شبهای بی قراری ام ....تمام ... و من .... به یمن ورودت به سرزمین دلم تمام کوچه پس کوچه های عاشقی را آذین خواهم کرد و به جهانیان ثابت خواهم کرد که این پرنده در کنار تو احساس خوشبختی و آرامش می کند تویی که تنها آرزوی روزگاران دنیام هستی ... |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیستم بهمن 1387ساعت 23:2 توسط مجتبی اندامی |
|
|
تقدیم به (راوی عزیز)ناجی لحظه هایم که به یمن ورودش مرا از سیلاب تنهایی بیرون آورد
به حرمت نگاهت،به سادگی دلت و پاکی رویایت...قداست کلامت... باید قصه ای تازه آغاز کنم و نشان دهم که هنوز هم میتوانم عشق بورزم و از پاکی و صداقت... سفیدی و زیبایی...بنویسم باز باید قصه ای تازه نویسم...تا نشان دهم می توانم از ضیافت من و دل..... بسرایم ای ناجی عاطفه هایم....برایت مینویسم از عطش دیدار...از بغض غربت از پرنده ی تنها که می سراید بعد از این باران محبتت را... آری....به حرمت گفته هایت به پاکی و صداقت حرفهایت از امروز زندگی تازه ای آن هم از نوع با تو بودن شروع میکنم... آری از امروز قصه ای تازه آغاز میکنم با سر فصلی از خوبیها قصه ای تازه... فقط به حرمت تو...... |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه هفدهم دی 1387ساعت 19:3 توسط مجتبی اندامی |
|
|
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه هفدهم آذر 1387ساعت 23:1 توسط مجتبی اندامی |
|
|
بی تو روزهایم بوی مرگ می دهد...بی تو شبهایم آوازی از مردن دارند...تو... تو بند بند وجود من بودی...پر کشیدی از آشیانه ی پر از غمم... حرفی نیست تو خوبتر از آنی که ازتو گلایه ای باشد...تو...رفتی دنبال سرنوشت تلخ...دنبال زندگی بی عشق...و آن شب خاکستری و پر از غم که اشکهایم بی محابا می بارید... دلداریم دادی و گفتی.... قسمت این بود... اما...!نه...!من به این می اندیشم که با طلوع آفتاب دیگر نمی توانم صدای مهربانت را مرحمی برای زخمهای دیرین دلم بنهم... آری من به این می اندیشم که پس از سالها عاشقی...دیگر نمی توانم در رویاهایم تو را...نه! آرزوی محال که باز گویی ندارد آری می اندیشم که بعد از طلوع آفتاب کوله بارت را جمع کرده و به آشیانه ی دیگری پر خواهی کشید...مرا چه می شود...؟ گلایه هایم از تو نیست...تو سالها سوختی و ساختی اما مرا غم نبونت ویران می کند...غم فراقت... آری حال که به آن شب پاییزی می اندیشم... به حرفهایت که با اشکهای گرمت همراه بود مرا به زندگی دوباره ی بی تو بودن دعوت می کردی...می خواهم بگویم بی تو بودن برایم مرگ است... تو رفتی و مرا در دنیای بی کسی ها آواره گذاشتی... تلخ است... تو رفتی ...اما... حال من می خواهم بروم...بروم از دنیای فانی...خود را به آغوش مرگ بسپارم وبا لبخندی تلخ به استقبال مرگ بروم تا به تمام آدمکهای سرد که مرثیه ی جدایی برایم خواندند ثابت کنم که بی تو نمی توانم زنده باشم....
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه پنجم آذر 1387ساعت 18:3 توسط مجتبی اندامی |
|
|
او رفت... رفت...واز سرزمین پر از غم من کوچید...او رفت...کوله بارش را جمع کرد تا برای همیشه در چهار دیواری ذهنم پا بر جا بماند... غروب سرد پاییز...بازی تلخ سرنوشت رفتنش را بااشکهای پر از حسرت من آمیخت...او رفت...بی آنکه بخواهد... او رفت...بی آنکه بداند با رفتنش مرا به دنیای سرد تاریکیها رهنمون ساخت.... او رفت...برای همیشه...کوله بارش را بست و با چشمانی اشکبار و دلی شکسته... دلی شکسته از مردمان این کوچه بازار که مرثیه ی تلخ جدایی بر عشقمان خواندند... کوله بارش را بست و با چشمانی اشکبار به سرزمین وصال کوچید سرزمینی که...آرزویمان... نه! او رفت بی آنکه بخواهد... و من میروم..... میروم تا در دنیای تاریکیها در انتظار مرگ خود بنشینم...میروم تا با حسرت روزهای بی او بودن را سپری کنم...میروم تا ذره ذره جام شیرین مرگ را بنوشم... |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و هفتم آبان 1387ساعت 19:15 توسط مجتبی اندامی |
|
|
می خواهم زیر خاطرات با تو بودن دفن شوم ...می خواهم تمام هستی خود را در زیر آوارها خاک مدفون سازم...و خود را به آغوش مرگ بسپارم ...زندگی ام بی رحمانه عشقم را از من ربود ومرا در دنیای آدمکهای سرد و بی احساس رها کرد ... آری می خواهم بمیرم ...می خواهم با مرگ خود به جهانیان ثابت کنم که بعد ازاو دنیایی برایم باقی نمانده است می خواهم با دستان خود به استقبال مرگ بروم آدمیان بد و سنگ دل ...!شما که مرثیه جدایی برای عشقم خواندید پرنده تنها می میرد تا خوی و خصلت شما از آلودگی پاک بماند |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه چهاردهم آبان 1387ساعت 0:3 توسط مجتبی اندامی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
|
| نوشته های پیشین |
|
فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 |
| نویسندگان |
|
مجتبی اندامی |
|
RSS
|
